In 1815 werd o.l.v. Oostenrijk tijdens het Congres van Wenen de Duitse Bond opgericht. Het was geen hechte organisatie. In 1830 braken er in Europa opstanden uit, waarbij een sterk nationalisme oplaaide. De Duitse bondsstaten wisten niet precies wat ze wilden. Oostenrijk mocht niet een te sterke staat worden, en Pruisen ook niet.

De Duitse bondsstaten wilden een nieuw keizerrijk. In 1840 werd daarom de keizerskroon aangeboden aan Frederik Willem IV van Pruisen. Hij weigerde, omdat hij de kroon zou ontvangen uit handen van een parlement, en niet door de Duitse vorsten.

Het was de eerste minister (ook wel kanselier genoemd) Otto von Bismarck die Pruisen een leidinggevende functie binnen de Duitse staat zou geven. Van 1862 tot 1890 was hij in functie. Hij voerde verschillende oorlogen, die vaak heel succesvol waren. Bismarck vond dat een oorlog met Frankrijk nodig was, om een nieuw Duits Keizerrijk te creeren. De Frans-Duitse oorlog van 1870-1871 zorgde daarvoor. In de Spiegelzaal van Versailles werd de Pruisische koning Willem tot keizer van Duitsland uitgeroepen.

Bismarck had Elzas-Lotharingen van Frankrijk opgeëist na de Frans-Duitse oorlog. Dat legde de kiem voor een volgende oorlog. Ook zaten Frankrijk en Duitsland elkaar flink dwars bij de "wedloop om de koloniën". Willem II, gekroond in 1890 en bepaald geen vriend van Bismarck, wilde een Weltpolitik voeren. De wapenwedloop en andere omstandigheden deden de rest: De Eerste Wereldoorlog brak uit.

Afbeelding van: http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2007/03/europa_19e_eeuw.html