De eerste boeren in Nederland kwamen rond 5000vC (5300-4900 vC) in het huidige Zuid-Limburg voor. Ze woonden in grote huizen van ongeveer 30 meter lang en 6 meter breed.  De huizen lagen op het zuidoosten, waardoor de zijkanten de (koude) wind opvingen. De wanden waren gevlochten takken, met daartussen aarde.

Duizend jaar later wordt het vee buiten het huis gehouden, in een door palen omheinde ruimte. De dorpen - een aantal boerenhuizen bij elkaar - worden dan ook beschermd met een wal en grachten. De grachten zijn zo diep en breed gemaakt, dat andere vijandige volken grote moeite moeten doen om het dorp bij toeval te overvallen.

Trechterbekervolk en Klokbekervolk 

Het aardewerk van de boeren, de potten om voorraden in te bewaren, zijn voor een landbouwend volk van groot belang. Het vormt immers niet alleen een voedselvoorraad, maar ook het zaaigoed voor het volgende seizoen. De potten die we gevonden hebben, zijn ook de naamgevers van het volk. Zo noemen we de Hunebedbouwers ook wel Trechterbekervolk. En de boeren in het midden en zuiden van het land noemen we Klokbekervolk.
Het aardewerk diende vooral het gemak. Klei werd tot kleine rolletjes gekneed, men maakte er ringen van en de ringen werden op elkaar gelegd. Van binnen en buiten werd het bouwwerkje dan gladgestreken. Als laatste werd de pot versierd door het in te kerfen.

Hunebedbouwers waren klein van formaat, circa 1,65 meter. Oud werd men ook niet. Een leeftijd van 35 tot 40 jaar was voor deze tijd oud. Werken op het land was met gereedschap van hout en beenderen uitzonderlijk zwaar. Ook het maken van een gat in een stuk steen voor een bijl was bijzonder tijdrovend. Een gat in een steen te maken bijvoorbeeld, kostte letterlijk dágen: een gat van één centimeter vereiste circa 20 uur werk. 

De meest opmerkelijke prestatie van de eerste boeren is zonder twijfel het maken van de graven, de Hunebedden. Een enorme klus, die de nodige coördinatie en vindingrijkheid vereiste. Een overleden persoon (werden alleen de belangrijkste mensen uit het dorp hier begraven?) kreeg giften mee in het graf: een boog, mooi versierde potten, een glad gepolijste bijl.
In Borger, Drenthe, ligt het grootste hunebed van Nederland. Het is 22 meter lang en de zwaarste steen weegt 23 ton. De naam hunebed komt van het oud-Nederlandse woord huyn, dat betekent reus. Men dacht vroeger namelijk dat die grote bouwwerken alleen door reuzen gebouwd konden zijn.

Weblinks:
http://www.schooltv.nl/vroegerenzo/index.jsp?nr=2201242&site=site_vroegerenzo&item=2290746