In de oudste tijden leefden onze voorouders als nomaden. Een vaste woon- of verblijfplaats hadden ze niet. De jacht en de visvangst voorzagen in hun levensbehoefte; voedsel en kleding. Als men erin slaagde de grond te bebouwen, vestigde men zich voor langere of kortere tijd in een vruchtbare streek. Men ging ook zorgen voor een min of meer deugdelijk onderdak en zo ontstonden dorpen. De boeren hadden ook vee; schapen, geiten en zwijnen. Nog weer later vond men in zo'n dorp ambachtslieden, die in ruil voor voedsel en dierenhuiden allerlei gebruiksvoorwerpen vervaardigden, zoals speerpunten, werktuigen om de bodem te bewerken, schalen en onder andere kommen.

In de Steentijd, die we kunnen onderverdelen in de Oude-, Midden- en Nieuwe-Steentijd, vond omstreeks 4500 voor Christus een belangrijke verandering plaats: De jagers-verzamelaars werden boer. In dorpen woonden ze bij elkaar in grote huizen van 25 a 30 meter lang en 5 a 6 meter breed. Gezin en vee zaten onder een dak, wat de grootte van de gebouwen verklaart. De huizen lagen op het zuidoosten met de lange zijwanden werden de heersende winden opgevangen. De wanden waren gemaakt van takken en dichtgesmeerd met vettige loss.

In Nederland is het meest bekende volk van de Steentijd de Hunebedbouwers. Het volk legde dwars door de venen wegen aan van gekloofde boomstammen (veenbruggen). Het veen was voor de boeren een wereld van magie: daar woonden de goden en aan de rand van het moeras werden geregeld offers gebracht door een priester. Kommen met vis en rundvlees en ook prachtige geslepen bijlen (speciaal voor het offer gemaakt) zijn hier gevonden. De Hunebedbouwers zijn verder bekend om hun aardewerk dat ze versierden met witte lijnen en kerven.