Door Marieke Opgelder 

Jacob, de vader van Tristan, is een valkenier. Hij zorgt dat deze grote valken naar hem luisteren. Deze grote vogels jagen voor Jacob op kleinere vogels. De moeder van Tristan kan goed koken en maakt van de gevangen vogels een lekkere maaltijd.  Niet alle vogels die Jacob vangt mag hij houden. De helft van de vogels moet hij aan de landheer geven. De landheer is de baas van het land waarop Tristan met zijn vader en moeder en broertjes en zusjes woont. Omdat ze aan hem een deel van de vogels geven, mogen ze er blijven wonen.  Ook moet Jacob af en toe met de landheer samen op jacht gaan. De landheer vind het leuk om in zijn vrije tijd te gaan jagen. Hij is een belangrijke en rijke meneer. Zijn landheer is helemaal niet aardig en hij neemt meestal alle andere landheren uit de omgeving mee. Omdat Jacob geen ruzie met hem wil, gaat hij mee. Maar hij vind het helemaal niet leuk.

Op een dag is het weer zo ver. Jacob moet met zijn landheer op jacht. “pap, als je niet wil, dan ga je toch niet?” zegt Tristan tegen zijn vader. Zijn vader antwoordde “Tristan, als ik niet zou gaan zouden we niet langer kunnen blijven wonen hier. De landheer wil geen mensen op zijn land die niet naar hem luisteren.” Tristan denkt na “hoe zou hij het minder vervelend voor zijn vader kunnen maken?” “pap,” begint hij opnieuw “als ik nou eens met je mee ga? Dan is het minder vervelend voor je.” Zijn vader denkt na en zegt uiteindelijk “oke, vooruit dan maar! Je mag vanmiddag mee! Als je maar wel beleefd tegen de landheer bent.”Die avond moest Tristan voor straf veel eerder naar bed. Hij wist wel waarom maar toch vond hij het oneerlijk. Die middag, tijdens het jagen, had hij toch een brutale mond tegen zijn landheer gehad. Dat zat zo: de landheer was boos geworden op Jacob. hij had, tegen het eind van de middag, nog geen één vogel gevangen. Hij had tegen Jacob gezegd dat hij een slechte valkenier was. Tristan was boos geworden en had gezegd “Je kan er zelf niks van. Geef mijn vader niet de schuld!”

Het was niet eerlijk dat hij daarom nu zo vroeg op bed lag. Hij had het toch voor zijn vader opgenomen! Na een tijdje kwam zijn vader bij Tristan naast zijn bed zitten. Vader: “Tristan, dat kan je niet zomaar zeggen tegen onze landheer. Ik zal uitleggen hoe het met de rangen en standen zit. Koko is onze knecht. Hij luistert naar mij en doet wat ik wil. In ruil daarvoor krijgt hij van mij eten. Zo werkt het ook met ons en de landheer. Ik luister naar de landheer en doe wat hij wil. In ruil daarvoor mag ik op zijn land wonen. Maar net als wij, heeft de landheer ook iemand boven zich. Boven de landheer staat nog een landheer. Alleen deze heeft nog meer land. Hij deelt het in stukjes op, en leen dat dus uit aan de kleinere landheren zodat wij het weer van hem kunnen lenen. Snapje?”.  “Ik denk het wel ja” zegt Tristan. “En is de grote leenheer dan de baas?” vader: “bijna. Boven de grote leenheer staat de baas van het hele land. Weet je wie dat is?” Tristan denkt na “de Koning!?”  “heel goed, volgens mij snap je het”. Tristan knikte. “dan snap je nu vast ook wel dat je moet luisteren als ik zeg dat je nu moet gaan slapen.” Zegt zijn vader “tenslotte moet je luisteren naar diegene die boven je staat.”