Tegenwoordig zijn vingerafdrukken gewoon onmisbaar bij het oplossen van een misdrijf. Maar wanneer heeft men eigenlijk de vingerafdrukken ontdekt en hoe? 

Het idee dat een afdruk van een hand uniek is bestaat als sinds mensenheugenis. In Nova Scotia zijn er op rotstekeningen uit de Prehistorie een hand ontdekt met vergrote lijnpatronen. In oud Babylon en China werden vingerafdrukken afgedrukt in klei en stempels. In de veertiende eeuw zijn er in Perzië vingerafdrukken gevonden op officiële documenten. In 1686 was het Mecello Malpighi die in zijn proefschrift herkende dat de vingerafdruk bestaat uit lijnen die zich in een spiraalbaan bewegen. Hij vertelde alleen niet dat je hiermee mensen kon identificeren. De Engelsen in 1856 gebruiken de vingerafdruk als handtekening onder contracten met de Inheemse bevolking van India. 

Het was Dr. Henry Faulds, die zijn studie van vingerafdrukken oppakte in 1870 nadat hij vingerafdrukken had opgemerkt op prehistorische potten. Dr. Faulds publiceerde een wetenschappelijk stuk over het gebruik van vingerafdrukken als identificatie. Als toevoeging voor het belang van vingerafdrukken voor identificatie bedacht hij ook een methode voor classificatie. In 1891 ontwikkelde een Argentijnse politieagent, Juan Vucetich, het eerste vingerafdruksysteem, dat het jaar daarop al de eerste veroordeling opleverde. In Spaanstalige landen wordt dit systeem nog steeds gebruikt.

Door diepgravend onderzoek naar het werk van Dr. Faulds en de collectie vingerafdrukken van Sir William Herschel, was Francis Galton in 1892 in staat om de individualiteit en blijvendheid vast te stellen van vingerafdrukken. Hij bedacht een kwalificatie systeem dat drie type patronen laat zien: lus, boog en spiraalvorm. Vingers met lussen of bogen hebben een waarde van 0, maar die met spiralen kregen een hogere waarde, afhankelijk van de vinger waarop de spiraal zat. Vingers worden zoals in de onderstaande tabel gerangschikt, een spiraal op het eerste paar vingers krijgt een waarde van 16, op het tweede paar 8, op het derde 4, op het vierde 2, en op het vijfde 1. Bijvoorbeeld, iemand heeft een spiraal op zijn rechter ringvinger en zijn linkerwijsvinger. De waarde van de rechterhand is 9 (0+8+0+0+0+1), die van zijn linkerhand is 3 (0+0+0+2+0+1) de vingerafdrukken van deze persoon komen in de categorie 9/3 

Edward Richard Henry bevestigde deze methode. Deze code bevat 1024 varianten en iemands vingerafdrukken kunnen snel worden ingedeeld in een van de categorieën. Een beperking van dit systeem is dat alle tien de vingerafdrukken bekend moeten zijn.

In 1897 werd het Betrillonage systeem vervangen door het Henry Classificatie Systeem en werd de officiële methode voor het identificeren van criminelen in Brits India. In 1901 werd de vingerafdruk in Engeland geïntroduceerd als identificatiemiddel voor criminelen. In de volgende vijfentwintig jaar werd het Henry classificatie systeem gebruikt als meest geaccepteerde methode van persoonlijke identificatie door wethandhavende instanties overal ter wereld. Het systeem wordt nu nog gebruikt alleen bestaan er verschillende varianten op het systeem. Met introductie van de AFIS(Automated Fingerprint Identification System) werden de dossiers met vingerafdrukken van mensen opgesplitst in gecomputeriseerde dossiers met criminelen en handmatige onderhouden dossiers voor burgers. 

Voor het computertijdperk werden vingerafdrukken op afzonderlijke kaarten in een archief bewaard. Het zoeken naar een overeenkomst tussen een afdruk van een plaats delict en een afdruk uit het archief kostte veel tijd, omdat men duizenden kaarten moest doorbladeren. Computers hebben dit zoekproces versneld. Het systeem van het Amerikaanse Federal Buro of Investigation (FBI) kan zo nodig elke dag 40.000 vingerafdrukken vergelijken. Ook hebben computers niet persé hele vingerafdrukken nodig, dus als op een plaats delict een halve vingerafdruk gevonden wordt kan de dader alsnog gevonden worden. 

Tot de dag van vandaag blijft de discussie overigens bestaan of niet iedereen zijn vingerafdruk zou moeten laten afnemen om het opsporen van verdachten te vergemakkelijken.  

Bronnen:
http://66.249.93.104/search?q=cache:pjmwHF-qxdIJ:www.eurolocks.nl/vinger1.pdf+vingerafdrukken+1892&hl=nl&ct=clnk&cd=1
http://infolab.uvt.nl/~remijn/tlematica/scripties02/groep09/5-1.html
P. Moore, Het Forensisch Handboek (Baarn 2006).