In het Romeinse rijk was er helemaal geen badkleding. Het was heel normaal dat men naakt baadde, wel waren er soms gordijnen in badhuizen. Ook deden ze vaak melk in het water, zo werd het water vies en konden ze elkaars lichaam niet meer zien. Er was toen dus nog geen sprake van badkleding bij het gemengd baden.

Dit is in de eeuwen er na behoorlijk veranderd. Aan het eind van de 15^e eeuw droegen steeds meer vrouwen een linnen hemd bij het baden.  Rond 1800 toen de zwembaden en badhuizen weer in aanzien kwamen droegen alle vrouwen een hemd, maar de mannen bleven gewoon naakt. In het begin van de  19^e eeuw moest men in nette badplaatsen “zogenaamde”  badpakken dragen of een boete van 3 gulden voldoen.  De vrouwen baadden in zee al met badhemden aan. De badhemden waren lange brede losse hemden met lange mouwen, dichtgeregen rond de hals en reikend tot de enkels. Men ging slechts in het water vanuit een strandkoetsje om enkele malen onder te dompelen.

In 1885 mocht men in Katwijk volgens de politieverordening: alleen nog baden in open zee zonder badhemd wanneer men gebruikt maakt van door een paard getrokken badkoets, voorzien van een neergelaten zeil. Vanaf midden 19^e eeuw veranderden de hemden in badkostuums. Ze bestonden uit twee delen: een lange tuniek en een kniebroek, die samen het hele lichaam bedekten. Bijbehorend waren vooral veel mutsen, omdat men niet bruin wilde worden zoals buitenwerkende arbeiders. Blank blijven was het motto. De kostuums werden gemaakt van wol en daardoor dus ongeschikt voor het zwemmen maar ontworpen om op het strand te dragen. De kleur was meestal rood, blauw of zwart omdat dat de blankheid van de huid zo goed deed uitkomen.

Aan het einde van de 19^e eeuw komt er een revolutionair kledingstuk: een ééndelig badkostuum. Dat was een kostuum met de matrozenkraag en met aangenaaide pantalon die boven de enkels/knie was ingenomen. Bij het gemengd zwemmen mochten de brede kragen en mouwen er af. De mannen zwommen in zogenaamde “Sing-Sing” streepjespakken met lange mouwen en pijpen en rijen knoopjes op de borst. Sinds de Australische zwemster Anette Kelderman in 1910 in een ééndelig zwempak Het Kanaal overzwom, wonnen deze badpakken aan populariteit. Broekspijpen werden korter en korte mouwtjes veranderden in schouderbanden. Ook aan het strand werden de broekjes van de badpakken korter en de bovenstukken sierlijker. Aan het strand werd een hoofddoek gedragen en in het zwembad een muts van rubber. Die mutsen zag men na de Eerste Wereldoorlog in allerlei kleuren. De badpakken werden ook niet meer van wol gemaakt maar van Tricot.

In 1920 werd in de V.S. de eerste elastische badpak gemaakt.  Vanaf 1950 werden er bikini’s op de markt gebracht. De badpakken werd nog bij het zwemmen gebruikt. Eind 1990 werd de hydrodynamica toegepast om snellere wedstrijdzwempakken te maken. De negentiende eeuwse mode van gekleed te water gaan is echter gebleven.

Bronnen:

http://zid.nrz.nl/ 

Elseviers Kostuum Gids (1988).

L. De Vries, Uit het leven gegrepen ( Bussum 1978).