De Slag bij Waterloo was een veldslag bij het dorp Waterloo (in het tegenwoordige België).  Napoleon Bonaparte werd hier op 18 juni 1815 verslagen door een combinatie van Britse, Nederlandse, Hannoveriaanse en Pruisische legers, onder leiding van de hertog van Wellington en Blücher. Maar hoe kon dat gebeuren?

Napoleon viel de Engelsen bij Waterloo aan, net voor het moment dat hij hoorde dat de Pruisen in aantocht waren. Napoleon begreep dat hij de Engelsen moest verslaan voordat de Pruisen er waren. De flanken waren bij Wellington en Blücher ongedekt. De Fransen verzamelden een 'Grand Batterie' van zesenzeventig kanonnen en houwitsers. Omstreeks een uur 's middags barstte het bombardement van deze 'Grand Batterie' los. Het bombardement had minder effect dan verwachtomdat de Britten veilig achter een heuvelkam stonden opgesteld. Napoleon gaf daarop bevel tot een aanval door de vier divisies van D'Erlons eerste legerkorps op de linkerflank. Deze Franse aanval kon tot diep in de Britse linie's doorstoten, daar begon de aanval te vertragen. 

Het vastlopen van de Franse aanval was voor Wellington het sein om zijn cavalerie een tegenaanval te laten uitvoeren. De twee Britse brigades reden op de Fransen in, en de Fransen begonnen zich terug te trekken, wat leidde tot een vlucht met de Britse cavalerie in de achtervolging. De Britse cavalerie werd overmoedig en wilde meteen ook maar de 'Grand Batterie' oprollen. Niet onder de indruk van de Britse charge schoot deze met volle kracht terug. Ondertussen kwam er Franse cavalerie aangesneld en die sneed de Britten af van de rest van het geallieerde leger. Drie andere lichte cavaleriebrigades, waaronder een Nederlandse, moesten hen komen helpen. Het resultaat was dat de geallieerde linie nog intact was, maar dat Wellington nog maar één grote formatie zware cavalerie over had: de Nederlandse brigade van Trip. Aan de Franse kant zou het eerste legerkorps van d'Erlons echter een aantal uren nodig hebben om te reorganiseren. Ondertussen waren de Pruisen in aantocht....

Napoleon kreeg te horen dat de Pruisen naderden en zond zijn reserve. Hij liet maarschalk Ney een charge met de cavalerie uitvoeren om de veldslag te winnen voordat de Pruisen klaar zouden zijn voor de aanval. De geallieerde infanterie formeerde zich echter en werd een enorm obstakel voor  de Franse cavalerie die zonder steun van de infanterie en de artillerie opereerde. De hoeve La Haye Sainte, die tussen Napoleon en het geallieerde leger in stond, was voor beide zijden van vitaal belang. Daar konden de infanterie en de artillerie tegengehouden worden.

De Franse cavalerie maakte zich meester van de kanonnen van de geallieerde artillerie-eenheden. Ney bleef echter nieuwe troepen eisen om de gevolgen van de charge te kunnen benutten, niet wetend dat Napoleon op zijn oostflank al door voorposten van de Pruisen werd aangevallen. Het lukte Napoleon uiteindelijk de Pruisen terug te dringen. Ondertussen slaagde Ney erin, onder dekking van de cavalerie, met inderhaast opgetrommelde infanterie de hoeve La Haye Sainte in te nemen. De Britten werden onder de voet gelopen en het leek alsof de Fransen de slag zouden winnen.  

Napoleon probeerde de zege zeker te stellen, en gaf bevel voor nóg een stormloop. Hij wist dat hij door zijn reserves heen was, en wierp dus zijn persoonlijke garde in de strijd. Om het moreel hoog te houden riep Napoleon: ’’Grouchy, Grouchy is daar!’’, maar hij wist dat het de Pruisen onder leiding van Blücher waren. De Franse middengarde, hoewel in de minderheid, viel tegelijkertijd aan waardoor een gat ontstond in de geallieerde linie. Wellington beschikte echter over voldoende reserves en weldra vulden de Engelse Foot Guards en de frisse Nederlandse derde divisie het gat. De Engelsen ontvingen de Franse middengarde met een musketsalvo en een bajonetcharge, terwijl de Nederlanders hun artillerie zijn werk lieten doen. Met een aantal kartetssalvo's van de artillerie werd een ware slachting aangericht onder de Fransen, die direct er na ook nog eens een bajonetcharge te verwerken kregen. De Fransen vluchtten. Ondertussen waren ook de Pruisen verder doorgedrongen tot Plancenoit.

Napoleon trok zich terug naar Parijs, dat hij op 21 juni 1815 bereikte. Hier werd hij ertoe bewogen afstand van de troon te doen om verder onnodig bloedvergieten te voorkomen.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_van_Waterloohttp://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_van_Waterloo

http://proto.thinkquest.nl/~llb136/index.php?main=11&sub=11http://scholieren.samenvattingen.com/documenten/show/8440822/

R.R. Palmer, a history of the modern World (New York 2001).