Concilie van Trente (1545-1563)

De Tien Tijdvakken - Tijd van Ontdekkers en Hervormers

De besluiten van het Conilie van Trente hebben grote gevolgen gehad voor de Rooms Katholieke Kerk. Bijeengeroepen in Trente, een stad die aan de zuidgrens van het Duitse rijk lag, duurde deze vergadering van de hoogste geestelijken van de Rooms Katholieke Kerk van 1545 tot 1563. Het voornaamste doel was "dwaalleren" te verwerpen en daarmee vrede en eenheid in de kerk te herstellen. Het concilie beperkte zich niet alleen tot het verwerpen van andere opvattingen zoals die van Luther, Zwingli en Calvijn. Ook werd de kerkleer duidelijker en nauwkeuriger vastgesteld.

Aan verschillende misstanden werd een einde gemaakt. De koop van geestelijke ambten werd verboden. Het gebrek aan ontwikkeling van geestelijken ging men tegen door betere richtlijnen te geven voor de opleiding tot priester. In ieder bisdom moest daarom een seminarium worden opgericht.

Daarnaast werden de volgende besluiten genomen:

- Vaststelling van de canon van de Bijbel, de lijst van gewijde boeken (= Heilige Schrift; Oude en Nieuwe Testament).

• - De openbaring bestaat enkel uit de Heilige Schrift en de kerkelijke traditie.
• - De Vulgata, de Latijnse Bijbelvertaling, wordt voor de rooms-katholieken tot standaardtekst van de Heilige Schrift verklaard.
• - De geloofswaarheden van de erfzonde, de zaligmaking, de 7 sacramenten, de aflaten, de heiligenverering en het vagevuur worden opnieuw verduidelijkt en bevestigd.
• - Het Latijn is de enige liturgische taal.
• - Geestelijken krijgen een verbod op cumulatie van kerkelijke ambten, hebben residentieplicht en moeten het celibaat respecteren.
• - Priesters moeten een betere opleiding krijgen in elk bisdom verplicht op te richten seminaries.
• - Gelovigen worden onderricht via de catechismus en door prediking.
• - Het huwelijk moet gesloten worden in een kerk ten overstaan van een priester en getuigen na drievoudige aankondiging, en vervolgens worden vastgelegd in een huwelijksregister.

Besluit over de aflaten 

Het volgende besluit werd op 4 december 1563 genomen over de aflaten:

"Omdat de Kerk van Christus de volmacht heeft gekregen, om aflaten te verlenen en zij van deze door God gegeven volmacht vanaf de oudste tijden gebruikt maakt. Zo leert en gebiedt de hoogheilige Synode , dat het gebruik van aflaten voor het christelijk volk hoogst heilzaam is en het door de autoriteit van heilige Concilies goedgekeurd is om voor de Kerk behouden te blijven. Het veroordeelt daarmee met de banvloek al diegene die of beweren dat aflaten van geen nut zijn, of die zeggen dat het niet aan de Kerkelijke macht toekomt hen te verlenen.

Zij wenst echter dat men bij het verlenen van aflaten zich matige ... en zich erop toelegt de kerkelijke orde niet door al te grote plooibaarheid schade te berokkenen Zij wenst dat de misbruiken die ingeslopen zijn, en de kwade reuk waarin aflaten staan waardoor zij door de ketters wordt gelasterd, worden vermeden en gecorrigeerd, zo bepaalt zij door het voorliggende decreet in het algemeen dat al het onechte gewin voor het verkrijgen van een aflaat volledig afschaft moet worden."

Informatie van: Kroniek, geschiedenismethode 2mh, 1975, rkdocumenten.nl en Wikipedia.