Marlene Dietrich: der blaue Engel

De Tien Tijdvakken - Tijd van Wereldoorlogen

Marie Magdalene Dietrich (1901-1992)

 In de jaren 1920 en 1930 domineerde Marlene Dietrich voor een groot deel de Duitse muziek en film cultuur. Marlene Dietrich was actrice en zangeres en wist door haar oogopslag, houding en lange benen, vele mannen het hoofd op hol te brengen. Toen Adolf Hitler aan de macht kwam, ging ze naar Amerika. Dit zat veel Duitsers tot ver na de oorlog dwars.

Op 27 december 1901 werd Marie Magdalene Dietrich geboren in Berlin-Schoneberg. Haar ouders waren Louis Erich Otto Dietrich, en Elisabeth Josephine nee Felsing. Van 1907 tot 1919 ging Marlene naar school in Berlijn en Dessau. In 1922 kreeg ze haar eerste stage in Berlijnse Theaters. Marlene vierde daarop triomfen in onder andere het Grosses Schauspielhaus van Berlijn en in vele theaters in en buiten Duitsland.

Op 17 mei 1923 trouwde ze met Rudolf Sieber. Marlene en Rudolf kregen in december 1924 een dochter die ze Maria Elizabeth Sieber noemden. Vijf jaar later kreeg ze de hoofdrol in de film: “Die Frau, nach der Man sich sehnt”. In oktober van datzelfde jaar kreeg ze een contract voor de film: “Der blaue Engel”. Die film ging op 1 april 1930 in première. Ook ging in datzelfde jaar haar eerste Amerikaanse film “Morocco” in première. Vanwege de opkomst van Hitler, die haar overigens adoreerde, vertrok ze naar de Verenigde staten. Marlene werd daar op 6 maart 1937 officieel Amerikaans staatsburger.

Van 1944 tot 1945 vermaakte Marlene Dietrich de Amerikaanse soldaten in Noord Afrika en Europa. Voor veel Duitsers was Marlene een landverraadster en ze kon na de oorlog ook op weinig sympathie rekenen tijdens haar optredens in Duitsland. In 1960 bracht ze daarop een boek uit dat “Dietrich’s ABC” heette. In de jaren na de oorlog was ze van ‘vamp’ langzamerhand een levende legende geworden die vooral door de oorlogsjaren bekendheid genoot.

Marlene begint wanneer haar filmcarrière stokt, een nieuwe loopbaan als zangeres en entertainster. Concerttournees en optredens in Las Vegas met een orkest onder leiding van Burt Bacharach brengen haar nieuwe faam. Met Marlene zelf gaat het minder goed: zij raakt verslaafd aan alcohol, slaappillen en barbituraten en heeft steeds meer moeite haar ouderdom te verbergen. Op tournee in Australië breekt zij " spontaan" een van haar fameuze benen. Zij zal nooit meer in de openbaarheid verschijnen. 

In 1974 was haar laatste optreden. Een jaar later, in 1975, speelde ze in haar laatste film getiteld “A Gigolo”. “Nur mein leben”. Heet de autobiografie van Marlene Dietrich die in 1979 werd uitgegeven. Dit boek werd in 1984 verfilmd door Maximillian Schnell.  

Op 6 mei 1992 Overleed Marlene Dietrich op eenennegentig jarige leeftijd in haar slaap in een hotelkamer in Parijs. De laatste jaren leefde de vrouw die ooit aanbeden werd door miljoenen mannen, een eenzaam en teruggetrokken bestaan. Marlene werd ruim een week later naast haar moeder, Josephine Elisabeth nee Felsing, te ruste gelegd in Berlijn, dat haar eindelijk vergeven had voor haar ‘verraad’. Wel verstoren met regelmaat neo-nazi’s de rust van Marlene door haar graf te vernielen. Nog steeds is niet iedere Duitser trots op een van s’lands grootste dochters.

 Marlene Dietrichs grootste hits:

Ich bin von Kopf bis Fuß auf Liebe eingestellt

Lola Lola

Mein Blondes Baby

Johnny

In den Kasernen

Boys in the Backroom

Lili Marlene

Sag mir wo die Blumen sind   

Bronnen:

http://www.marlene.com/

http://mysite.mweb.co.za/residents/tt21/

http://www.falling-in-love-again.com/marlene-de.htm